Featured
Posted in तिच्यावरील कविता, Uncategorized

कोण आहेस तू ………!!!!

कोण आहेस तु….!!!

माझ्या स्वप्नांमध्ये येणारी,
मला प्रेमसागरात तुडूंब बुडवणारी,
माझ्या काळजाचा ठोका चुकवून मला सत्यात उतरवणारी,
कधी तु माझ्या सत्यात उतरशील काय….???

कोण आहेस तु…..!!!
मला कल्पनेच्या विश्वात भटकावणारी,
कल्पनेच्या विश्वातही माझ्या ह्रदयाच्या तारांना छेडणारी,
माझ्या दु:खानाही सुखात बदलणारी,
कधी तु माझ्या सुखात सहभागी होशील काय….???

कोण आहेस तु….!!!
तुझ्या एका नजरेतच मला घायाळ करणारी,
तुझ्या मधुर कंठाने कडूलाही गोड करणारी,
तुझ्या एका स्पर्शाने अंग अंग मोहरणारी,
कधी तु माझ्या जीवनात मोहोर आणशील काय….???

कोण आहेस तु….!!!
तुझ्या एका भेटीसाठी मला क्षणक्षण तरसवणारी,
माझ्या डोळ्यांच्या आरशातुन माझ्या मनात जाऊन बसणारी ,
आणि कल्पणेच्या कुंचल्यातून परत स्वप्नांमध्ये येणारी ,
या कुंचल्यातील रंग कधी तु माझ्या आयुष्यात उधळशील काय….???

कोण आहेस तु….!!!
स्वतःला कँरमच्या खेळातील राणी म्हणावणारी,
बुद्धीबळपटावरील राजाला वाचवण्यासाठी सर्वस्व पणाला लावणारी,
तुझ्या विरहाच्या कल्पनेनेही  मला माथेफिरु बनावणारी ,
आपल्यातील दुराव्याच्या आगीत मला रोज होरपळवणारी,
कधी आपल्यातील हा दुरावा तु दुर करशील काय…???

कोण आहेस तु…..!!!
माझ्या मनात प्रेमाचा अंकुर फुलवणारी,
तुझी स्तुती गाता गाता,
तुझे रुप पाहता पाहता,
माझ्या पेनाच्या शाईमधुन या कागदावर कवितेच्या रुपात उतरणारी,
कधी माझ्या जीवनाची कविता तु बनशील काय…???

कोण आहेस तु….!!!
तुझ्या प्रत्येक सुखात प्रत्येक दु:खात तुझीच आहे म्हणणारी,
तुझ्या मनातील लुप्त भावनांना  तुझ्या निरागस चेहऱ्यावरुन स्पष्टपणे
व्यक्त करणारी,
माझ्या बडबडनाऱ्या मनाला तुझ्या नकाराच्या भीतीने नेहमीच अबोल करणारी,
माझ्या ओठावरील कधी बोल बनशील काय…???
माझ्या मनातील लुप्त भावनांना  कधी सुप्त करशील काय…???
कधी तुझ्या साठी वेडावलेल्या प्रियकराची  तु प्रेयसी बनशील काय..???

पुन्हा एकदा विचारतोय ,
कोण आहेस तु…!!!
कुठे आहेस तु….!!!
माझ्या या प्रश्नांची उत्तरे देण्यासाठी माझ्या स्वप्नांतुन,
माझ्या सत्यात तु एकदा तरी उतरशील काय….???
………. …….तु एकदा तरी उतरशील काय…..???

                                                                                  ——– आनंद कवठेकर

Advertisements
Posted in Uncategorized

अर्घ्य…..

तूला पाहण्या आज मला पाहिले मी
किती प्रार्थनांचे अर्घ्य तूला वाहिले मी
जुंपल्या किती तारका त्या आकाशी
चितारले नक्षी किती ते नभाशी
साद घालण्या सुखाला सुख तुझे पाहतो मी
उभ्या चंद्र ताऱ्यांत बेधुंद न्हाहतो मी
तुला पाहण्या आज मला पाहिले मी

उडवुनी वामकुक्षी का अधीर जाहलो मी
झुगारून लाटा , का शीड घातली मी!!!
मग सावरून स्वतःला का अंतरी बुडालो
मृगजळी आसवांचे हलकेच विष प्यालो
तर उतरवून कात भोळी निर्लेप जाहलो मी
तुला पाहण्या आज मला पाहिले मी
किती प्रार्थनांचे अर्घ्य तुला वाहिले मी

उलटावून गोत्रराशी जणू भाग्य रेखीले मी
झेलीत वार सारे हा खेळ मांडीला मी!!
हां चुकले हिशोब सारे बघता नभी सितारे
पण आता नका रे शोधू माझ्या मला चुकांनो
रेखवु परत नक्षी अन गर्जूदे नगारे
मृगजळी जन्म घेण्या बदलवू रे स्वर्ग तारे
कारण आज मला पाहताना तुला पाहिले मी
किती प्रार्थनांचे अर्घ्य तुला वाहिले मी
किती प्रार्थनांचे अर्घ्य तुला वाहिले मी

– Anand Kawathekar

Posted in Uncategorized

मिलना मेरे आखरी दिन…

मिलना मेरे आखरी दिन
भले कितने गीले शिकवे हो
नजरो पे चढ़ाये हुए परदे हो
फुलफुलाती बहकती सांसे हो
अटकती लड़खड़ाती जुबाँ हो
कुछ यादो से भरे पन्ने हो
या आँखों से लपेटते आँसू हो
दिल मे बौखलाती कोई तमन्ना हो
या किस्मत ने चुराया हुआ समय से कोई पन्ना हो
गले से ना उतरने वाला निवाला हो..
ये रिश्ता तूने खुद से नही शायद खुदी से पाला हो
तो मिलना मेरे आखरी दिन….

मिलना मेरे आखरी दिन
अब ना वो शान ए शोहरत होगी
न खुद में डूब जाए वो नशेमन जरूरत होगी
नाम ए वस्ल फुकरत ए वफ़ा
टूट जाएगी वो जंजीरे बस्स एक ओढ़ी हुई कफन होगी
ना होगी किसीसे नफरत ,ना होंगे आँसू
बिन अश्को के ही ये आँखे यूँ अदब में ही नम होगी
रहेगा मेरा माफीनामा
हाँ सुन मेरे दोस्त मेरे हमदम
रहेगा मेरा माफीनामा
पुश्तों बाद जो तेरी शिकायत आज शायद अमल होगी
ना होगे वो शिकवे
ना होगी वो तक़रार
कफन चढ़ाये इस काफिर पर
तेरे कंधे की सवारी आज भी यूँ नीलाम होगी
मिलना मेरे आखरी दिन….

Anand kawathekar✍

Posted in Uncategorized

मन…

माझं मूळ शोधण्यात भल्याभल्यांची त्रेधा उडवतो ,
आयुष्याच्या गणितात त्यांचीच समीकरण बिघडवतो.
कुणी मला फुलासारखा जपतो तर
कुणी अगदी पालविसगतच चुरगळतो, कितीही नाकारलं तरी तुम्हाला मी तुमचं मन म्हणूनच बोलतो.

माहितीये मी कधी कधी कल्पनेच्या विश्वात भटकवतो
अन तुमच्या सामर्थ्याला भावनेच्या आहारी बडवतो ,
पण म्हणून का कुणी मला वाळीत टाकावं,
अन माझ्यातल्या द्रोणाचार्याला अगदी कटुतेन माराव.
इतका निर्दयी तर तो वासुदेव ही नसावा की आपल्या
मायाजाळात त्याने स्वतःलाच फसवाव ,
अन स्वाभिमानाची लक्तरे वेशीला टांगत स्वतःवरच हसावं,
एकवेळ हसणं ही चालेल हो
पण त्यामागील भावनेला मी जपतो…
तुम्ही कितीही नाकारलं तरी तुम्हाला
तुमच मन म्हणूनच बोलतो….

गाजवतो कधी हक्क विनाकारण तर कधी
अपेक्षांचे ओझं बनून जातो..
रुसवे फुगवे तर पाचवीला पुजलेली माझ्या
तर प्रेमाची हळुवार फुंकर कधी अनुभवतो…
अभिमानाची झालर चढवत कधी तर स्वतःलाही विसरतो
माझ्याशिवाय कुणीच नाही रे तुझं
तरीही तू दुसऱ्या मनात का घुटमळतो…
आसुसलेल्या पावशापायी तहान भूक ही विसरतो
घुटमळण ही चालेल हो पण
हरवलेल्या त्या प्रेमाला मी जपतो…
कितीही नाकारलं तरी तुम्हाला तुमच मन म्हणूनच बोलतो..

Posted in Uncategorized

कधी वाटते की….❤✍

कधी वाटते की तुला गुणगुणावे
तुला गुणगुनाया तुझे ओठ व्हावे
तुझी याद येते अवेळी कधीही
जसे चांदण्यांनी दुपारीच यावे

तुझ्या आठवणीत आज नव्याने झुरावे
हसू ओठीचे तुझ्या पुन्हा आठवावे..
तुझी चाहूल येई पुन्हा सांजवेळी
जसे चंद्र ताऱ्यांत नभाने नहावे

तो किनारा आज पुन्हा साद देतो
तुझ्या आठवणीत का वाहून नेतो
कंठ असा का आज का दाटून येई
जसे शिंपल्यात मोत्यास लपवावे

कधी वाटते की तुझ्यातचं रमावे
रमुनीं तुझ्यात या वेळेला थांबवावे
पार गुंतले मला तू तुझ्यात असे की
सूर तालात शब्दांना आज नव्याने माळावे

कधी वाटते की तुला गुणगुणावे………..

Posted in Uncategorized

एक खत लिखना है…..✍

एक खत लिखना है उस चांद के नाम…
जीसकी छाव आज भी उतनीही शीतल लगती है.
बीत गया है वक्त सही , कारावां छोडके यादो का ,
ओठो मे दबे है लफ्ज कोई , किस्सा मिटाके बातो का
अब उनकी आगाज भी अधुरी लगती है.
बस्स एक खत लिखना है उस चांद के नाम
जीसकी छाव आज भी उतनीही शीतल लागती है….

एक खत लिखना है उस बाग के नाम..
जीसका एक फूल इस दिल मे खिलता था..
पंखुडियो को बसेरा देकर खुदकोही हसकर मिलता था
महक चुराई है मैने जीसकी ऐसा ख्वाब वहा पे पलता था
मुरझाये ना बस्स यही ख्वाईश है , ये डर हमेशा रहतां था
अब बस्स एक खत लिखना है उस बाग के नाम
जीसका एक फूल इस दिल मे खिलता था…

एक खत लिखना है उस चांदणी रात के नाम
जीसकी चांदणी जन्नत से मुकद्दर मे उतरी थी
खुदा भी पलभर ठेहर गया जो दुआ बनके वो बरसी थी
मोहताज बन गया था वक्त सारा ,
ऐसी सुहानी सेहर वोह बन गयी थी.
एक खत लिखना है ऐसीही चांदणी रात के नाम
जीसकी चांदणी जन्नत से मुकद्दर मे उतरी थी….

एक खत लिखना है उस ‘किताब के नाम
जीसकी कविता मे हरपलं जो बसती थी…
कोई और नहीं वोह तो वही कविता थी ,
जो बरसात मे गुनगुनाया करती थी..
हलकीसी कोई जादू थी उसमे
जो पलभर मे दिल से गुजरती थी..
कोई कवी की कल्पना नही ना कोई सपना था
वोह हकीकत से तालुक्कात रखती थी
बस्स एक खत लिखना है उस ‘किताब के नाम
जीसकी कविता मे हरपलं वो बसती थी

अब खत लिखं ही लु उस गुलजार के नाम
जीन गुलोंकी शोखियों पे वो अक्सर पलती थी
याद आये तो याद करलेना,
ओठों पे हात थामे मुस्कुराया करती थी..
दिलो मे ख्वाब लिए आसमानो मे उडान वो भरती थी..
मुकद्दर ने रुमानियत से तराशा हो
ऐसीही वो एक रुमाना थी…
खुदा ए बिस्मिल की रुहानीयत हो कोई
ऐसे मंजूर ए दुआ की वो एक सरहाना थी…

अब तो एक खत लिखं ही दु उस गुलजार के नाम…

Posted in Uncategorized

आणि तू म्हणतेस….

आणि तू म्हणते तुम नही समझोगे….
तिच्यामध्ये गुंतवलेला प्रत्येक क्षण
जिवाच्या आकांताने मिठी मारून
विस्कटलेला डाव परत मांडू पाहतोय…
या डावात हार देखील मान्य असेल मला
पण तुझ्यासवे एक नव्याने सुरवात मी करू पाहतोय
आणि ती म्हणते तुम नही समझोगे…

आणि तू म्हणते तुम नही समझोगे…
फुंकून गोंजारत माळलेले शब्द आजही
एक कटाक्ष टाकतात..
थरथरत्या ओठांवर एक विसावा घेऊ पाहतात..
पण तुझ्या दुराव्याला आजही ते तेवढेच घाबरतात..
जेवढी एक शुक्राची चांदणी घाबरते चंद्राला अपल्याआड
लपवू पाहणाऱ्या ढगाला…
आणि तू म्हणतेस तुम नही समझोगे…

आणि तू म्हणतेस तुम नही समझोगे…
तुझ्या डोळ्यातील अश्रूंना आजही
मी परत परत बजावून सांगतो…
देऊळातल्या देवाला तुझा हर्ष मी ग मागतो..
थोडासा मंद असेल ग मी…
पण तुझ्या आयुष्यात दरवळावा असा सुगंध मी ग मागतो..
आणि तू म्हणतेस तुम नही समझोगे….

आणि तू म्हणतेस तुम नही समझोगे…
मृगजळी नात्यातील ओलावा तळहातावर
अजूनही जपतोय मी..
नकारातून आकार घेऊ पाहणाऱ्या संवेदनांना
त्या पहिल्या भेटीत शोधतोय मी…
आणि तू म्हणतेस तुम नहीं समझोगे…

शिंपल्यात दवडलेला एक दवबिंदू आहेस तू…
खुळणाऱ्या कळीतुन दरवळणारा
आशेचा किरण आहेस तू…
प्रेम नाही आदर करावा…
तुझ्या स्वप्नांतील अपेक्षांचा स्वीकार करावा
अशीच माझी परत एक मृगजळी कविता आहेस तू…
आणि परत तू म्हणतेस..तुम नही समझोगे…

Posted in Uncategorized

भास….

भासातील कल्पनेला मी सत्य मानले नाही…
मृगजळाधीन आभासातही कधी मी चित्त रमविले नाही.
विरघळवल्या भावना जरी या सुरकुतल्या कागदावर
उतरवलेल्या शब्दांना मी प्रेमाचे कधी माप मानले नाही..
गुंतवले मन जरी त्या मौनातीत चंद्रकलेवर पण
त्यावर खिळवलेल्या नजरेला कधी पाप मानले नाही.
रेंगाळावले शब्द किती ते या थरथरत्या ओठांवर
पण होकारार्थी नकाराला जगण्याचा श्राप मानले नाही.
मौन तिचे मी जपले जरी , तरी जपले मी हसणे तिचे
ओथंम्बलेल्या अश्रूंना कधी गुन्हेगार मानले नाही.
आठवणींचा एक थवा वाहतो , परतीचा जणू मागोवा घेतो
पण आकाशी पोहचलेल्या अपेक्षांना कधी दिवास्वप्न मानले नाही .
जुळवले तुम्ही अर्थ किती ,शोधला माझा स्वार्थ किती
प्रेमरूपी संकल्पनेला कधी मी आभास मानले नाही
अन मृगजळी आभासातही कधी चित्त रमविले नाही
वाहतोय स्वतःला एका अनपेक्षी स्वारीवर
कारण भासातील कल्पनेला कधी मी सत्य मानले नाही